Aylin Şahin - Sarılmak Sorunsalı

"İnsanı allah yaratmadıysa, o niye yalnız allaha teslim olunca mutlu oluyor? İnsanı allah yarattıysa, niye insan ona isyan ediyor?”
-Blaise Pascal

Nerden bilebilirdik, bir psikiyatristin şizofren hastasıyla görüşürken aslında hastanın psikiyatrist, psikiyatristin de hasta olmadığını? Nasıl böyle emin olabilirdik? Veyahut bir konsomatris diye siyaset bilemeyeceğine nasıl kanaat getirebiliyorduk?

Hiç ummadığım anda beni belimden sarıp, dünyanın en güzel raksını etmemiş miydik? İşte o günden beri hiçbir konuda emin olamıyorum. Kimin kim olduğunu çözemiyorum. Yıllarca tanıdığımı sandığım insanları tanımıyorum. Hiç tanışmadığım suratları ise öyle iyi tanıyorum ki -gülümseyişime karşılık vereceklerini, veya uzun süre gözlerimi onlara dikince kafalarını kaldıracaklarını biliyorum.- aslında “Bu kadar her şeye anlam yükleme” adlı kronik hastalığımdan kurtulabilsem sorun kalmayacaktı. Ne demişti Dostoyevski, her şeyi fazlasıyla anlamak hastalıktır. Hastalıklı ruhlarımız vardı, günlerce yataktan çıkmayan, sürekli kafasında kurup-yazan. Komşu kadınların acizliğimize üzüldüğü, hoca çağırıp okuttuğu kişilerdik. Bu kadar modern insan olmamalıydık, belki bir parça düşünmeyi bırakmalıydık ya da hayal aleminin varlığını unutmalıydık. Lakin rüyalar vardı bu sefer de. Onları engelleyemezdik. Uyumadan önce 3 kulfü 1 elham okusak da görmemek için, yine giriyordu o çocuk rüyalarıma ve fısıldıyordu kulağıma.